​

Jarenlang dacht ik dat herstel betekende dat ik moest vinden wat er mis was met mij. Dus ging ik op zoek naar de juiste arts, de juiste behandeling of het ontbrekende puzzelstukje dat eindelijk zou verklaren waarom ik me zo voelde. Elke keer dacht ik: dit is het. Nu heb ik het gevonden. Maar steeds opnieuw kwam ik erachter dat herstel niet zat in nog meer zoeken.

​

Veel mensen die bij mij komen lopen al lange tijd rond met klachten. Ze hebben van alles geprobeerd en vragen zich af waarom hun lichaam niet lijkt te herstellen. Dat was voor mij niet anders.

​

De grootste verandering kwam toen ik stopte met zoeken naar wat er mis was met mij en begon te luisteren naar wat mijn lichaam mij probeerde te vertellen.

​

Dat veranderde alles.

​

Het zenuwstelsel bepaalt hoeveel ruimte er is voor herstel

Ik geloof niet dat het lichaam tegen ons werkt. Ik geloof dat het lichaam ons voortdurend probeert te beschermen. Ook wanneer dat eruitziet als stress, vermoeidheid, spanning, burn-out of chronische klachten. Niet omdat er iets mis is met je lichaam, maar omdat je lichaam doet wat het altijd heeft geprobeerd te doen: jou veilig houden.

​

Het zenuwstelsel speelt hierin een centrale rol. Ons zenuwstelsel kent verschillende standen. Er zijn momenten waarop we ons veilig voelen, kunnen ontspannen, verbinden en herstellen. Maar er zijn ook momenten waarop het lichaam in een overlevingsstand terechtkomt.

​

Dat is een prachtig systeem. Als er gevaar is, wil je lichaam je beschermen. Alleen leven we tegenwoordig in een wereld waarin veel mensen voortdurend onder druk staan. Stress, prestatiedruk, perfectionisme, ziekte, verlies, trauma of ingrijpende gebeurtenissen kunnen ervoor zorgen dat het zenuwstelsel steeds vaker in die beschermingsstand terechtkomt.

​

Wanneer die toestand te lang aanhoudt, kan dat de nieuwe normale toestand worden. Het lichaam blijft alert. Blijft beschermen. Blijft overleven. Maar herstellen wordt steeds moeilijker.

​

Het zenuwstelsel bepaalt hoeveel ruimte er is voor herstel.

​

Zolang het lichaam denkt dat het moet overleven, komt herstel op de achtergrond te staan. Niet omdat je lichaam iets fout doet, maar juist omdat het doet waarvoor het ontworpen is.

​

Pas wanneer het lichaam voldoende veiligheid ervaart, ontstaat er ruimte voor herstel. Daarom geloof ik dat herstel niet begint met harder werken, maar met het stap voor stap terugbrengen van rust, regulatie en verbinding met het lichaam.

​

Wanneer je al lange tijd klachten hebt, kan het zijn dat je vooral bezig bent met het bestrijden van je klachten. Daardoor is er soms weinig ruimte om nieuwsgierig te worden naar wat je lichaam je eigenlijk probeert te vertellen.

​

Juist daarom zie ik herstel als het opnieuw opbouwen van de relatie tussen jou en je lichaam. Stap voor stap.

​

Van overleven naar leven

Een van de grootste lessen uit mijn eigen herstelproces was dat mijn lichaam niet de vijand was. Mijn lichaam probeerde al die tijd met mij samen te werken. Toen ik dat begon te begrijpen, veranderde er iets fundamenteels.

 

Ik hoefde niet langer voortdurend op zoek naar iemand die mij beter kon maken. Ik kon leren luisteren naar wat mijn lichaam nodig had. Ik kon leren voelen waar mijn grenzen lagen. Ik kon stap voor stap opnieuw vertrouwen opbouwen.

​

Niet alleen in mijn lichaam, maar ook in mezelf.

Langzaam ontstond er meer rust.

Meer ruimte.

Meer verbinding.

​

Het zenuwstelsel bepaalt meer dan we denken

Tijdens mijn eigen herstel ontdekte ik nog iets wat voor mij alles in een ander perspectief zette.

Het voelt alsof je zenuwstelsel bepaalt in hoeverre je kunt genieten van het leven.

​

Wanneer je lichaam voortdurend in een staat van overleving verkeert, is er weinig ruimte voor plezier, ontspanning, verbinding of levensvreugde.

​

Je bent bezig met de dag doorkomen.

Met nadenken over je klachten.

Met voorkomen dat je over je grens gaat.

Met hopen dat het morgen iets beter voelt.

Met overleven.

​

Maar wanneer het zenuwstelsel meer regulatie, rust en veiligheid ervaart, verandert er iets fundamenteels.

Dan ontstaat er ruimte om weer uit te kijken naar dingen. Om te genieten van een wandeling, een gesprek of een kop thee in de zon. Om weer aanwezig te zijn in het moment. Om weer te voelen dat je leeft.

​

Er komt ruimte.

Ruimte voor verbinding.

Ruimte voor herstel.

Ruimte voor plezier.

Ruimte voor het leven zelf.

​

En dat is misschien wel het grootste cadeau dat herstel kan geven.

​

Want uiteindelijk gaat herstel voor mij niet alleen over minder klachten.

​

Het gaat over weer kunnen leven.