Wie is Dori?
Ik weet hoe verstikkend het kan zijn als je lichaam je tegenhoudt om het leven te leiden dat je graag wilt leven. Als je niet meer de energie, ruimte of kracht hebt om de dingen te doen die belangrijk voor je zijn. Maar misschien nog wel het pijnlijkste: als je steeds verder verwijderd raakt van wie je eigenlijk bent. Dit was jarenlang mijn realiteit.
Mijn eigen zoektocht
Ik voelde aan alles dat er iets niet klopte in mijn lichaam. Ik was moe, maar moe dekte de lading niet. Het voelde veel dieper dan dat. Alsof mijn hele systeem uitgeput was. Alsof mijn lichaam alleen nog maar bezig was met overleven.
Jarenlang heb ik gezocht naar antwoorden. Bij huisartsen, in ziekenhuizen en bij verschillende behandelaren. Soms kwam er een diagnose. Soms kwam er niets uit. Maar vaak bleef ik achter met hetzelfde gevoel: er is iets aan de hand in mijn lichaam, maar niemand lijkt precies te weten wat. Dit voelde onwijs eenzaam voor mij
Want ondertussen gaat het leven door. Mensen om je heen werken, sporten, spreken af en maken plannen voor de toekomst. En ik vroeg me af hoe ik de dag moest doorkomen. Op een gegeven moment kon ik bijna niets meer. Mijn lichaam zei heel duidelijk: stop. Alles was te veel. Zelfs leuke dingen. Zelfs mensen zien. Zelfs mijn verjaardag vieren.
En toch bleef er ergens een verlangen in mij. Ik wilde niet alleen minder klachten. Ik wilde mijn leven terug.
Het inzicht dat alles veranderde
Tijdens mijn zoektocht ontdekte ik steeds meer over het zenuwstelsel. Over wat er gebeurt als een lichaam te lang in stress, spanning of overleving staat. Over hoe een lichaam kan blijven hangen in een staat van alarm, ook als je hoofd misschien allang weet dat je veilig bent.
Dat was een enorm groot inzicht voor mij. Want ik had mezelf nooit gezien als iemand met paniek. Mentaal voelde ik me meestal niet paniekerig. Maar lichamelijk stond mijn systeem voortdurend aan. Alsof er diep vanbinnen steeds een noodsignaal afging.
Op dat moment snapte ik nog niet wat er gebeurde, maar achteraf zie ik het heel duidelijk: mijn lichaam was continu bezig mij te beschermen. Alleen was dat beschermingssysteem zo actief geworden, dat mijn lichaam nauwelijks nog ruimte ervaarde om te herstellen.
Ik geloof niet dat je lichaam tegen je werkt. Ik geloof dat je lichaam je probeert te beschermen, ook als dat soms klachten geeft die moeilijk te begrijpen zijn. Pas toen ik ging ervaren hoe het voelt om mijn zenuwstelsel te reguleren, besefte ik hoe lang mijn lichaam in die alarmstand had geleefd.
En toen kwam er voor het eerst echte rust.
Niet alles was meteen opgelost. Niet al mijn klachten waren in één keer verdwenen. Maar ik begon wel stapje voor stapje, beetje bij beetje, steeds meer verlichting in mijn systeem te ervaren. Ik kon weer op de bank zitten en gewoon zijn. Niet bezig zijn met klachten. Niet bezig zijn met herstellen. Niet bezig zijn met overleven. Gewoon zijn.
Dat klinkt misschien klein, maar als je jarenlang in overleving hebt gezeten, is dat een hele grote stap.
Vanuit die verlichting kwam er langzaam weer ruimte. Ruimte om te voelen. Om te genieten. Om blij te zijn. Om weer een beetje lichtheid en plezier te ervaren. Om mezelf weer terug te voelen komen.
Het voelde alsof de donkere wolken langzaam wegtrokken en ik de zon weer kon zien schijnen.
(Ik weet dat dit onwijs zoetsappig en poëtisch klinkt, maar toch voelde het echt zo.)
De regie terugpakken
Tijdens mijn eigen herstel ontdekte ik hoe groot de invloed van het zenuwstelsel is op gezondheid en herstel. Maar misschien nog belangrijker: ik ontdekte dat ik niet hoefde te wachten tot iemand anders mij beter zou maken.
Jarenlang was ik op zoek naar antwoorden buiten mezelf. Naar de juiste diagnose. De juiste behandeling. De juiste persoon die mij kon vertellen wat er mis was. Tot ik langzaam begon te begrijpen dat mijn lichaam de hele tijd met mij aan het communiceren was. Niet door woorden, maar door lichamelijke signalen.
Ik leerde mijn lichaam beter begrijpen. Ik leerde herkennen wat het me probeerde te vertellen en wat ik nodig had. Voor het eerst voelde ik dat ik zelf weer invloed had op mijn herstel. Ik besefte dat de persoon waar ik jarenlang op had gewacht om mij beter te maken, ikzelf was.
Niet omdat ik alles alleen moest doen. Maar omdat ik zelf degene was die kon leren luisteren naar mijn lichaam. Die kon leren begrijpen wat er in mijn systeem gebeurde. Die stap voor stap weer de regie kon nemen over mijn gezondheid en herstel. Ik leerde de taal van mijn lichaam beter verstaan. En door die taal te leren spreken, kon ik mijn lichaam steeds opnieuw laten ervaren:
"Je bent veilig."
"Je mag rusten."
"Er is ruimte om te herstellen."
"Dank je wel dat je mij al die jaren hebt geprobeerd te beschermen."
"Je hebt hard gewerkt en nu mag je gaan uitrusten. "
Doordat mijn lichaam en zenuwstelsel zich steeds meer gezien, gehoord en begrepen voelden, kwam er langzaam meer rust in mijn systeem. En vanuit die rust werd herstel weer mogelijk.
Waarom ik dit werk doe
Doordat ik zelf heb ervaren hoe het is om van overleven weer naar leven te bewegen, ontstond er een diep verlangen om ook andere mensen hierin te begeleiden. Daarom begeleid ik nu mensen die al langere tijd vastlopen in hun gezondheid. Mensen die uitgeput zijn. Die altijd aan staan. Die voelen dat er iets niet klopt in hun lichaam, maar niet goed kunnen uitleggen wat.
Mensen die niet alleen minder klachten willen, maar hun leven terug willen.
Ik ga niemand fixen.
En ik geloof ook niet dat jij gefixt hoeft te worden.
Ik help je begrijpen wat er in je lichaam gebeurt. Ik help je opnieuw contact te maken met de signalen van je lichaam. En ik help je stap voor stap ervaren hoe het is om niet meer tegen je lichaam te vechten, maar ermee samen te werken.
Zodat je lichaam weer de rust en ruimte krijgt om zichzelf te gaan herstellen.
Weer kunnen zijn wie je echt bent en het leven kunnen leiden dat daarbij past.
Dat is wat ik iedereen gun.
Liefs
Dori